Relato vs. Realidad
Seguimos ahondando en la necesidad de transformar creencias en convicciones, esta vez por lo que afecta a nuestra experiencia de vida.
Parece mentira cuánto y cómo afecta el relato que nos construimos sobre nosotros mismos sobre nuestra manera de vivir y reaccionar.
El rol, el personaje que nos hemos montado hace que valoremos la realidad de una manera totalmente sesgada. Esto es para mí, esto no es para mí. Esta persona me encaja, esta no me vale. Este grupo me aporta porque coincide con mis creencias, este no porque parece atentar contra ellas.
Y es que el relato hace al personaje, y el ego no se va a desprender de una identidad tan “firmemente” definida, por coherencia, por consecuencia, por favor, faltaría más.
Hay ahí una subrepticia manipulación propia o ajena de la que no nos damos casi cuenta. Recopilamos toda una base de información sesgada que nos impide una mirada limpia y fenomenológica abierta a la revisión y el cambio, recuérdese que las creencias son radares de ratificación de prejuicios.
Damos por bueno todo lo que nos “confirme en lo cierto”. Magnificamos lo que deseamos e ignoramos cualquier réplica sea justificada o no. Y con todo ello armamos unas expectativas tremendas, a prueba de todo menos de la honestidad y sinceridad con uno mismo. No hay experiencias sorpresivas, solo expectativas pretendidamente confirmadas.
Recuperar una mirada fenomenológica es el primer paso para salir de la ceguera, pero no es suficiente. A partir de ahí hay que abrirse a la mirada de reciprocidad: ¿Qué piensa el otro? ¿En qué creen quienes opinan lo contrario a lo mío? ¿Qué necesidad esconden mis creencias y cual es la que subyace en los postulados de mis opuestos?
La confrontación es tan importante para el cambio como para la integración de polaridades, y es pues linimento imprescindible de sanación, sea vía acompañamiento amistoso, “enemistoso” o terapéutico.
Más Podcasts en Spotify Terapia Existencial
Foto de Ulla Shinami en Unsplash

Manuel no habla sólo desde lo aprendido en los libros, sino, fundamentalmente, desde su experiencia personal, y quizás sea por eso por lo que sus comentarios nos resultan tan fáciles de entender, y sus sugerencias tan claras en cuanto a qué hacer. La conexión y la comunicación con él es directa, cercana y natural.
M’ha encantat aquest post. Tot això no ens és desconegut, el dificil és seure a analitzar-ho, fer-nos conscients de quina es la nostra historia i veure si ens serveix i ens aporta a la vida o si hauriem de modificar o modular passatges. Gracies Manel.
Siii prendre´ns un cafetonet amb nosaltres mateixes de tan en tan és molt profitos. Sobretot si repassem allò que ens repetim constantment i que ens creiem que és part constirtucional de la nostra personalitat.
Gràcies Sandra per comentar. ❤️🙏